Cicero, Tusculanae disputationes 1, 96-104

 

Paragraaf 96

 Quodsi expectando et desiderando pendemus animis, cruciamur, angimur, pro di immortales, quam illud iter iucundum esse debet, quo confecto nulla reliqua cura, nulla sollicitudo futura sit!

 Quam me delectat Theramenes! Quam elato animo est!

 Etsi enim flemus, cum legimus, tamen non miserabiliter vir clarus emoritur: qui cum coniectus in carcerem triginta iussu tyrannorum venenum ut sitiens obduxisset, reliquum sic e poculo eiecit, ut id resonaret; quo sonitu reddito adridens "Propino", inquit, "hoc pulchro Critiae", qui in eum fuerat taeterrimus.

 Graeci enim in conviviis solent nominare, cui poculum tradituri sint.

 Lusit vir egregius extremo spiritu, cum iam praecordiis conceptam mortem contineret, vereque ei, cui venenum praebiberat, mortem eam est auguratus, quae brevi consecuta est.

 

Paragraaf 97

 Quis hanc maximi animi aequitatem in ipsa morte laudaret, si mortem malum iudicaret?

 Vadit enim in eundem carcerem atque in eundem paucis post annis scyphum Socrates, eodem scelere iudicum quo tyrannorum Theramenes.

 Quae est igitur eius oratio, qua facit eum Plato usum apud iudices iam morte multatum?

 "Magna me" inquit "spes tenet, iudices, bene mihi evenire, quod mittar ad mortem.

 Necesse est enim sit alterum de duobus, ut aut sensus omnino omnes mors auferat aut in alium quendam locum ex his locis morte migretur.

 Quam ob rem, sive sensus extinguitur morsque ei somno similis est, qui non numquam etiam sine visis somniorum placatissimam quietem adfert, di boni, quid lucri est emori!

 Aut quam multi dies reperiri possunt, qui tali nocti anteponantur!

 Cui si similis est perpetuitas omnis consequentis temporis, quis me beatior?

 *Einde fragment*